Un sünd de Möhlen landaf, landop
ok noch so groot un schön,
un sitt se noch so babenop,
so riek as uns`is keen!

Dat makt, bi uns levt een Prinzess,
so schön, as`t man een giwt!
Weer dat nich rein en blinnen Hess,
den dar de Leev nich driwt?

Diss`wunnerleeve, fine Dern,
mien Meister sien Marie,
de mag ik för mien Leben gern,
un jüst so mag se mi.

Un bün ik ok en arm jung Bloot
un hew nich Good noch Geld,
se will mit mi dör Not un Dood
un dör de wiede Welt!

Keen awer weet, wat nich noch mal
mien Herr sien Neesegg`n lett?
mi erst as Söhn in`n Hochtiedssaal,
denn in de Möhl rinsett?

Sünd denn de Möhlen landaf, landop
ok noch so groot un schön,
sitt ik toletz noch bebenop
un bün so riek, as keen!

Gustav Möhring